Więc: niech mi ktoś powie – to tak ma być? Tak jest normalnie?

Od kilku miesięcy staram się zawzięcie żyć w kraju, którego szumnie mogę się nazwać obywatelką.

W kraju, który w nieskończoność idealizowałam, gdy mój brooklyński szef wysyłał mnie po papierosy do sklepu. I gdy w ekwadorskiej szkole nie umiałam wytłumaczyć recepcjonistce, że potrzebuję magnetofonu na zajęcia.

I gdy w ostatnie dni, gdy suknia ślubna wisiała uszyta w szafie, a dokumentów nadal nie było, i tkwiliśmy w zawieszeniu, nie wiedząc, czy zostajemy w Ekwadorze, czy kupujemy bilety do Polski, wtedy, gdy krzyczałam w poduszkę w naszym ogromnym, quiteńskim mieszkaniu.

Idealizowałam ten kraj. Myślałam: po dwóch latach, wreszcie u siebie. Nie będę musiała pamiętać, żeby mieć przy sobie paszport. Wejdę do sklepu, powiem: dzień dobry, i nie będę musiała na migi tłumaczyć, że chcę papier toaletowy.

Będę mogła wyjść nawet po zmroku z domu z torebką, a w niej portfelem i komórką. Nie będę musiała chować pieniędzy w skarpetce, a po wyjściu z domu cztery razy oglądać się w kółko, czy ktoś niebezpieczny za mną nie idzie.

Będę mogła żyć normalnie, u siebie. 

No i jestem tutaj.

Mam pracę, ponoć dobrze płatną, nawet bardzo dobrze.

Mieszkamy w dwupokojowym, co prawda wynajętym, ale świeżo wyremontowanym mieszkaniu.  Ładnym i przytulnym.

Wesele było udane. Mąż też ma pracę.

Stać mnie na drobne szaleństwa. Ale tylko drobne, i tylko dlatego, że dorabiam po godzinach.

Swojej pracy szczerze nienawidzę. Szczerze. Co niedziela płaczę wieczorem, a w poniedziałek rano biorę głęboki wdech i myślę: do piątku tylko 5 dni.  I zastanawiam się, na ile muszę być przeziębiona, żeby wziąć zwolnienie.  Że co, że mogłabym zmienić pracę? Pewnie tak, ale w zawodzie, który CHCĘ wykonywać, nie mam szans. Co z tego, że uwielbiam uczyć angielskiego i nieskromnie muszę przyznać, że jestem w tym dobra? Co z tego, że mam certyfikat nauczyciela sygnowany przez college z USA? I że mam prawie rok doświadczenia w nauczaniu ludzi w wieku 9-51 na każdym poziomie zaawansowania, nie mówiąc o pracy w szkole w Nowym Jorku?

NIC. „Zwykle nie zatrudniamy ludzi, którzy nie ukończyli filologii angielskiej”. That’s it.  No i co, że ukończyłam filologię polską? I kurs pedagogiczny, i cały inny shit. Nie, nieważne. Teraz musiałabym studiować od początku, to samo, ale po angielsku. O.

Wrocław, miasto możliwości, siedziba centrów wielkich międzynarodowych korporacji. No i przecież jest praca. No jest. Osiem godzin dziennie wpatruję się w szeregi cyferek, z których nic absolutnie nie rozumiem. Były inne oferty, jakże podobne. Nic, co by mnie faktycznie satysfakcjonowało. Żadnej pracy, do której chciałabym iść z ochotą. Zero.

Jakby nie pół-prywatne lekcje angielskiego dwa razy w tygodniu, chyba bym zwariowała. Ale to daleko, pół dnia zmarnowane. No, ale dobrze płacą.

Wypłata wystarcza akurat na opłacenie mieszkania i jedzenie. I już. A przecież to podobno nie jest taka znów mała wypłata.

„A czemu nie chcecie kupić mieszkania, po co to komuś płacić takie pieniądze?...” Aha. Jakoś nie widzę siebie z kredytem na 40 lat. Może głupia jestem, ale na samą myśl ogarnia mnie dzika panika. Bo to znaczy, że już game over, całe życie skazani na ten kredyt i na te 50 mkw. I na tę pracę, na myśl o której chce się rzygać, ale jest, no nie ma wyjścia, trzeba pracować. I brak odwagi na zmianę.

Rozmowa ze znajomymi, mały wyścig, kto kogo przebije: ja studiowałem turystykę, pracuję w windykacji, ja energetykę, pracuję jako pomoc w szpitalu, ja polonistykę, i siedzę w rachunkowości, na dodatek po hiszpańsku, ale ja to wszystkich przebijam: po psychologii siedzę jako kasjerka w banku.

Do czego wróciłam, i po co. Jest mi wstyd, przed samą sobą, a przed mężem to już w ogóle.

Nic tu nie ma dla mnie. A z rodziną i przyjaciółmi paradoksalnie miałam lepszy i częstszy kontakt przez internet, gdy mieszkałam w Ekwadorze, niż odkąd jestem tutaj. Tutaj nawet nie ma się czasu i ochoty na spotkania. Na nic w ogóle nie mam ochoty.

W USA miałam beznadziejną pracę i wynajem mieszkania był stosunkowo drogi, ale przynajmniej stać nas było na drobne i większe przyjemności, dobre jedzenie, markowe ciuchy czy sprzęty, podróże.

W Ekwadorze mieszkaliśmy w ogromnym, 70-metrowym mieszkaniu w centrum stolicy, miałam ukochaną pracę,  zajadałam się owocami, których nazw nie raz nie umiałam wymówić, a weekendy spędzałam w gorących wulkanicznych źródłach albo nad oceanem, w hotelu na plaży, popijając drinki i wylegując się w hamaku przy dźwiękach reggaetonu. Tylko strach wieczny, bo kraj pełen złodziei, a cudzoziemiec ich zdaniem to człowiek noszący przy sobie miliony dolarów na drobne wydatki. A zatem pierwszy cel napaści. I obawa, czy jak wrócimy do domu, to coś w nim zastaniemy. Pieniądze noszone w butach, kłódka na plecaku.

W Polsce: beznadziejna praca i tylko gonitwa za pieniądzem. Bo wszystko jest tak drogie, że szlag może człowieka trafić.  Moja jedyna konkluzja.

W USA można było korzystać z tańszych ciuchów, kosmetyków i sprzętu, w Ekwadorze – z taniego jedzenia i ogólnych kosztów życia.

W Polsce: z niczego.

Po co tu jesteśmy? NIE WIEM.

A zatem  i nie wiem, na jak długo. Ale każdego dnia mniej sensu w tym byciu tutaj dostrzegam.

Nie dam rady tak dalej. Pewnie gdybym nie wyjechała, wszystko widziałabym inaczej. A tak? Jestem sfrustrowana, ciągle zła, ciągle przemęczona. Zbrzydłam, przynajmniej tak siebie widzę. 

Więc: niech mi ktoś powie – to tak ma być? Tak jest normalnie?